TABLO – ORTA DÜNYA

Tablo adı: Orta Dünya

Eser sahibi: A. Semin Barutcu

Ölçü: 92 cm x 69 cm

Kullanılan malzeme ve teknik: Doğal indigo boya ile şibori tekniğinde boyanmış olan 80 gr kâğıt, doğal boyalardan hazırlanan (cehri, ceviz, palamut, kökboya, havacıva) sulu boyalarla renklendirilerek kompozisyonda tasarlanan figürler siyah doğal palamut mürekkebi ile boyanmıştır.

Kompozisyon: Yeryüzünün ilk sanat galerisinde sergilenen, Eski Türk Çağı Kaya Resim ustaları binlerce yıl öncesinde sanatın çekiciliği ve güzelliğinin yansımalarını bizlerle paylaştılar. Bu kaya resimlerinin biçim, üslup, içerik ve anlamını bulmaya çalıştığımızda, bu eski sanatçılar aracılığıyla toplumları için hayalleri ve özlemleri ile onları mutlu eden, sevindiren veya endişelendiren duygu ve düşünceleri hakkında fikir sahibi oluruz.

Bu tablodaki tüm Eski Türk Çağı Kaya Resimleri M. Ö. 6000 yıllarına kadar uzanan Altay-Sibirya bölgesine aittir.

Tablodaki merkeze yerleştirilen büyük daireyi ortadan ikiye ayıran çizgi ve bu çizginin (mor ile gösterilen) sağ üst tarafında görülen iç daire, “su” işaretidir, yani yaşanılan veya muhtemel bir hareket halinde (göç veya savaş sırasında) bir yol / hat veya güzergâhta “suyun var olduğu ”nu haber veren işarettir. Dolayısıyla “su”, tabloda hem deniz hem de bir sistem olarak suyolları ve kanalları imgesine göre tasarlandı. İnsan ve insan topluluğunun canlı ve doğal hayat akışında “kara ”da süren tüm dinamik etkinliklerinin “su”ya bağlı ve bağımlı olduğu anlatılmak istendi. Karadaki hayat, dairenin etrafındaki geyikli gökyüzü arabaları ve ona bağlı sol cephede canlandırıldı. Denizdeki hayat ise deniz canlıları, balina vd. balık türleriyle gösterildi. Denizle karanın, yeryüzü ve gökyüzünün, tüm canlılarla insanın kurduğu ilişkinin, uyum ve karmaşa, av-avcı durumu, evler, toprak ekimi, toplu hayat, kadın ve erkek figürleri, çiçekler, evcilleştirilmiş hayvanlar, kartal vs. kuşlarla verildi. Denizle kara ilişkisi denizdeki hayatın karayı yönettiği kadar denizde de hareketini sağlayan önemli bir buluş olarak (teker kadar) “kayık ”la ifade edildi. Kayığın içindeki ev figürü ise aslında, karadaki insanın evini alıp su yoluyla da göç ettiğini canlandırdı. Karadan denize ve aksi yönde gelişen bu toplumsal hareketlilikte, konar-göçerlerin “güvenliğini sağlayan, yön ve yol gösteren “atlılar” ve en öndeki güneş ve kurt başlı (maskları takmış) yol göstericiler yerleştirildi. İster kara isterse denizden olsun geyikli gökyüzü arabaları ile kayıktakilerin tablonun sağ üst köşe yönüne doğru birleşmesi tasarlandı.